Δεν εξήγησε όμως γιατί:
1.Καθημερινα ακυρώνονται 100.000 κρατήσεις ξένων τουριστών λόγω της πολίτικης της κυβέρνησης να ανοίξει στην καρδιά της τουριστικής περιόδου την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων και στην συνέχεια η κυβέρνηση της «ηλεκτρονικής διακυβέρνησης» παρακολουθεί απαθής και ανίκανη να εφαρμόσει τους νόμους του Κράτους.
2. Ετησίως διαφεύγουν 2 δισεκατομμύρια ευρώ από το Δημόσιο λόγω του λαθρεμπορίου πετρελαίου, που η κυβέρνηση είτε αδυνατεί είτε αρνείται να ελέγξει.
3. Το κράτος αρνείται να επιστρέψει τα οφειλόμενα στους πολίτες από ΦΠΑ, επιδοτήσεις παραγωγικών επενδύσεων και λοιπούς φόρους.
4.Απαιτουνται 29 έγγραφα και 15 υπηρεσίες για να εγκαταστήσει ένας αγρότης μονάδα Ανανεώσιμων Πηγών Ενεργείας παράγωγης ηλεκτρικού ρεύματος?
5.Εχει ουσιαστικά διακοπεί το πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και όλα τα μεγάλα δημόσια έργα της Κρήτης έχουν είτε οριστικά ματαιωθεί η παραπεμφθεί στο άγνωστο μέλλον?
6. Ματαίωσε τους διαγωνισμούς και αναθέσεις των έργων Κατασκευής Αεροδρομίου Καστελιού, Αξοποίησης Χερσαίων Εγκαταστάσεων Λιμένος Ηρακλείου και ΑΗΣ Κόρακας?
7. Ανάθεσε απ' ευθείας στην ΙΝΤΡΑΚΟΜ και χωρίς διαγωνισμό μέσω του ελεγχόμενου από τη κυβέρνηση ΟΠΑΠ τη σύμβαση τεχνικής υποστηρικτής του ΟΠΑΠ, αρνούμενοι να δώσετε στη δημοσιότητα τη σχετική σύμβαση στα πλαίσια πάντα της «διαύγειας και ηλεκτρονικής διακυβέρνησης».
8.Ολες οι παραγωγικές τάξεις βιώνουν μια χωρίς προηγούμενο κρίση, δεδομένου ότι η χρηματοδότηση της οικονομίας τόσο από κρατικούς όσο και από τραπεζικούς πόρους έχει διακοπεί ολοσχερώς.
9.Οι μισθωτοί και συνταξιούχοι βλέπουν τα εισοδήματα τους να μειώνονται καθημερινά από περικοπές μισθών και συντάξεων και την άμεση και έμμεση φορολογία, αδυνατώντας πλέον να αντιμετωπίσουν τις καθημερινές ανάγκες?
10. Οι κραταιές συντεχνίες των ΔΕΚΟ που το κόμμα του ΠΑΣΟΚ δημιούργησε την δεκαετία του '80 συνεχίζουν να απολαμβάνουν μισθούς μέσης τάξεως των 65.000 ευρώ ετησίως αρνούμενες κατά καιρούς να εξυπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον και την κοινή ωφελεία?

Στην απίστευτη αυτή κατάρρευση του κράτους και της οικονομίας φτάσαμε διότι από την δεκαετία του 1980 με την άνοδο του «σοσιαλισμού» στην εξουσία το βασικότερο μοντέλο ανάπτυξης στηριζόταν σε κάποιες βασικές μεταβλητές, με κυρίαρχη την στήριξη ενός επιπέδου ζωής και ανάπτυξης με «δανεικά», τη νοοτροπία «Τσοβόλα δώστα όλα», «υπάρχουν τα λεφτά» κλπ.
Το κοινωνικό αυτό πρότυπο κατέρρευσε υπό το βάρος της κρίσης και την αδυναμία διαχείρισής της. Σήμερα δύο επιλογές υπάρχουν για την κοινωνία και άρα για την πολιτική ηγεσία. Η μια είναι να διασωθεί ο ορθολογισμός του υπάρχοντος κοινωνικού πρότυπου που παραμορφώθηκε μετά από 20 χρόνια «σοσιαλισμού». Η δεύτερη απαιτεί τον σχεδιασμό και την οργάνωση ενός καινούριο πρότυπου ανάπτυξης.
Η Κυβέρνηση με μία σειρά αντισυνταγματικών νομοθετημάτων που στηρίζονται μόνο στο μνημόνιο με την Ε.Ε., την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, δεν έχει δώσει απάντηση εάν το έργο αυτό και η καθημερινή πολιτική διαχείριση κατευθύνονται προς την οργάνωση του νέου πρότυπου ανάπτυξης, ή απλώς επαναφέρουν το πρότυπο των τελευταίων 30 ετών με την διαφορά ότι ο δημόσιος δανεισμός προς στιγμή έχει ελεγχθεί. Σε αυτή τη περίπτωση με μαθηματική βεβαιότητα σε ένα χρονικό διάστημα 5 το πολύ ετών, θα επαναληφθεί η σημερινή κρίση με ιδιαίτερη ένταση στο ασφαλιστικό πρόβλημα.
Η Ελλάδα παρουσιάζει ένα πρωτογενές έλλειμμα που θα διατηρηθεί για πολλά χρόνια, εκτός εάν η χώρα σημειώσει μια θεαματική ανάπτυξη, που ξεπερνά το 6% του ΑΕΠ, όταν αντιμετωπίζει τουλάχιστον τρία χρόνια συρρίκνωσης του ΑΕΠ, που θα κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα αν όχι απρόβλεπτα και επικίνδυνα. Υπολογίζεται ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί διακόσια σαράντα δισεκατομμύρια ευρώ την επόμενη πενταετία, ενενήντα από τα οποία για τόκους.
Η Χωρά οδηγείται σε «ελεγχόμενη πτώχευση» με αναδιάρθρωση του χρέους, που η κυβέρνηση παρέλειψε να διαπραγματευτεί έγκαιρα με την ΕΕ, τον χειμώνα 2009-2010, οπότε και θα απέφευγε τη χρεωκοπία. Ο χρόνος τρέχει για την κυβέρνηση, που μεταθέτει το οικονομικό πρόβλημα της Χώρας για τον Νοέμβριο 2010 ευθύς αμέσως μετά τις εκλογές των ΟΤΑ. Θα αποδεδειχθεί έτσι ότι οι πολύ μεγάλες θυσίες που κάνει σήμερα η κοινωνία, δεν θα έχουν έστω μακροπρόθεσμο αντίκρισμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το 2002, όταν η κυβέρνηση Βαρέζε στη Πορτογαλία εφήρμοσε ένα πολύ μεγάλο σταθεροποιητικό πρόγραμμα και σήμερα είναι αναγκασμένη να κάνει πάλι το ίδιο.

Η κυβέρνηση όφειλε να οργανώσει την άσκηση της εξουσίας με σαφή στόχο αφενός μεν την κάλυψη βραχυπρόθεσμων αναγκών της και τον περιορισμό του δημόσιου χρέους, αφετέρου δε να θεσμοθετήσει , τις μακροπρόθεσμες προϋποθέσεις ανάπτυξης.
Αυτό δεν συνέβη τους 10 μήνες που πέρασαν από τον Οκτώβριο 2009. Απόδειξη είναι ότι το αναπτυξιακό νομοσχέδιο παραμένει σε φάση «διαβούλευσης» ενώ οι δυο στυλοβάτες της οικονομίας-η ναυτιλία και ο τουρισμός- συρρικνώνονται ενώ η συνολική φορολογική επιβάρυνση των επιχειρήσεων υπερβαίνει το 50%.
Η ψυχρή και ολιγάνθρωπη υποδοχή της Κρήτης της «ανεργίας, των πτωχεύσεων, της απόγνωσης εργαζομένων, συνταξιούχων και επιχειρηματιών, καθώς και της ασύδοτης εγκληματικότητας» θα έπρεπε να προβληματίσει τον Πρωθυπουργό πριν είναι πολύ αργά.